Lisa

Lisa.

Lisa heet in werkelijkheid anders maar vanwege de privacy hebben we haar naam aangepast.
Lisa is 21 jaar. Student, en ze genoot volop van het studentenleven. Leuke studie, studentenvereniging, vrienden, eindelijk op jezelf  wonen, en natuurlijk een baantje voor 3 avonden in de week. Hoe mooi kan het leven zijn! Helaas liep ze tegen haar grenzen aan.
Maar opgeven is geen optie, toch? Ze ging maar door en door.
Totdat ……

Toen lukte het niet meer.

Nu heeft ze enorm veel last van onder andere depressieve klachten en faalangst. Ze kan zich totaal niet concentreren op haar studie. Eigenlijk op niets.Haar gedachten malen maar door haar hoofd. Ze wordt er doodmoe van. En slapen lukt niet, bestaat er nog zoiets als een “uitknop” voor je hoofd?
‘s Ochtends heeft ze totaal geen fut om uit bed te komen. Laat mij maar liggen denkt ze, zonder mij is het voor iedereen leuker. Wat heb ik nog toe te voegen. En eigenlijk heb ik geen zin. Ik ben moe!

Zaterdag een feestje.Iedereen verwacht dat ze komt.  Geen zin? Dan maak je toch zin! En anders helpt een beetje alcohol wel.Niet zo piekeren Lisa, zie het van de zonnige kant.

Ze durft soms amper nog de deur uit. Als ze daar alleen maar aan denkt, lijkt het of er spontaan een strakke band om haar borstkas komt.
Ze kan niet goed ademhalen. Begint te zweten en raakt min of meer in paniek.

Na heel veel piekeren beseft Lisa dat het zo niet verder kan. Ze neemt een hele grote stap; ze gaat hulp zoeken. Vreselijk, spaans benauwd wordt ze als ze eraan denkt!
Maar toch, zo dapper!
En zo komt Lisa in de “mallemolen van de GGZ” terecht. Maar goed dat ze van te voren niet wist dat er zulke lange wachttijden zijn.
Heb je eindelijk de stap gezet, jezelf overwonnen om toe te geven dat het niet lukt en dan moet je maanden wachten voordat je geholpen wordt.

Moedeloos wordt Lisa ervan.

Haar moeder heeft op Facebook berichten van Uniek MatriXcoaching gelezen.
“Rust en overzicht in je volle hoofd. Wil jij dat ook?”  En iets over een “uitknop” heeft ze gelezen. En dat het snel en doelgericht werkt. Haar moeder belde mij donderdagavond om 10 uur op. De nood was hoog. Ik had vrijdagochtend nog een plekje vrij en Lisa stond om 11 uur bij mij op de stoep.

We hebben samen alle informatie in haar hoofd geordend. En een vaste plek gegeven. Dat scheelt alweer zoveel “maalwerk”.
Ze heeft in gedachten een houtkachel gemaakt die ze buiten haar hoofd heeft gezet.Daar kan ze alle negatieve informatie in stoppen.
Al die vervelende gedachten en opmerkingen die doorlopend door haar hoofd gaan.
En die nare gevoelens.
Ze heeft een mooi notitieblok gemaakt waar ze alles wat ze nog moet doen in op kan “schrijven”. Ze heeft ook een buro gemaakt waar ze alle informatie voor haar studie in kan opbergen.En een groot hart, voor alle positieve dingen. Dat waren er toch nog veel meer dan ze
had gedacht!
En zo heeft zijzelf alles netjes opgeruimd. Wat weg kan, “weggegooid” en verder alles netjes geordend zodat ze het gelijk weer terug kan vinden.

Dat was de eerste stap.

Daarna zijn we met haar faalangst aan de slag gegaan. We hebben een aantal situaties die haar veel spanning gaven, geneutraliseerd.
Ik stelde de MatriXvragen en Lisa is zelf aan de slag gegaan. Ze hoefde mij niets over de inhoud te vertellen. Dat vond ze heel prettig en veilig. Een hele strakke band om haar borstkas heeft ze in gedachten doorgeknipt.
“Wat geeft dat een lucht zeg”, zo zei ze.
En die dikke prop in haar keel heeft ze ook verwijderd. Nu kan ze normaal praten. En haar ademhaling wordt ook al rustiger.
Een heel naar plaatje van een bepaalde gebeurtenis heeft ze veranderd. De feiten blijven hetzelfde want het is echt gebeurd maar de negatieve lading is eraf.

Ze beleeft het nu als neutraal. Zo fijn!

En ze had ook iets naars bedacht wat er misschien op het station zou kunnen gebeuren. Ze zag het helemaal voor zich en verkrampte gelijk. Ook dat hebben we geneutraliseerd.Ze staat nu ontspannen op het station.

Lisa is 2 keer bij mij geweest.
Ze heeft rust in haar hoofd, slaapt beter en durft de deur weer uit! (Nog wel wat spannend maar gaat steeds beter!) Daarom wilde ze de afspraak bij Eleos maar afzeggen.
Daar hebben we nog even over doorgesproken.

Bij Lisa spelen nog een aantal “dingen” waar ze wel anders mee om moet gaan! Een instelling als Eleos heeft daar alle kennis voor in huis om haar dat te leren.De laatste 4 weken van de wachttijd kan Lisa nu goed doorkomen.
Door de rust in haar hoofd, èn omdat er een aantal blokkades zijn opgeruimd zal de therapie ook beter aanslaan.

Samenwerken, hoe mooi kan dat zijn!

Laat een antwoord achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze website gebruikt cookies voor een betere ervaring op onze website. We hopen dat je dat goed vindt. Ja, prima hoor Meer informatie