Jeugdzorgwerkers wel of niet op de barricaden ?

Jeugdzorgwerkers wel of niet op de barricaden ?

 Niet alleen jeugdzorgwerkers maar ook werknemers uit de zorg, onderwijs, politie, defensie en wie zich nog meer aangesproken voelt, werd het afgelopen jaar opgeroepen naar Den Haag te komen voor protestbijeenkomsten.
Doen we daar als jeugdzorgwerkers altijd goed aan?

Net als in de jeugdzorg richt het protest zich tegen de hoge werkdruk en de groeiende personeelstekorten en in andere branches over de achterblijvende lonen. Van onderwijsmedewerkers wordt al gezegd dat ze niet snel in actie komen. Dat geldt misschien nog sterker voor de 30.000 jeugdzorgwerkers. Landelijk zien we dat slechts 11 % van alle protesten over de zorg gaan.

In de Jeugdzorg moet vooral geld bij (750 miljoen), vinden de actievoerders, dan hoeven gemeenten jeugdzorg niet tegen een te laag tarief in te kopen en kan de kwaliteit van de zorg en de tijd per kind omhoog. Kort gezegd is het werk in de jeugdzorg zwaarder geworden, is er meer administratie te doen, maar zijn er minder mensen om de zorg te bieden.

De grootste branchevereniging Jeugdzorg Nederland erkent de problemen, maar doet niet mee aan de manifestatie. De organisatie van werkgevers wil de problemen oplossen in overleg met ministerie en gemeenten, zegt een woordvoerder. Gemiste kans of juist strategisch een slimme zet.

Volgens de wetenschap bieden de huidige transformaties volop mogelijkheden om over de grenzen van wet- en regelgeving zaken te regelen en de samenleving ontvankelijker te maken voor risicogroepen.  Structurele problemen zoals geadresseerd door het FVN, vragen om oplossingen op een ander niveau.
En nee, dan komt het niet vanzelf goed! Jeugdzorg is een kwestie van volhouden en moed houden. Aanspreken van verantwoordelijken en een krachtig geluid laten horen met en namens de mensen om wie het gaat. De tijd is er rijp voor om te protesteren met gebruik van moderne actiemiddelen zoals sociale media, marketingstrategieën.

Voortdurend moet de vraag gesteld worden:
Hoe kunnen we effectief bijdragen aan verandering, en tevens de boel bij elkaar houden? De wereld is al zo onrustig met manipulatie van feiten. Het lijkt of we bijna meer moeten doen aan dempen van de onrust dan aan oppoken van het ongenoegen.

Wat zijn goede (actie)strategieën als je toch je doel wilt bereiken? Bijvoorbeeld bewustwording in plaats van bewust maken en individuele oplossingen niet verwaarlozen. Dat hulpverleners in de jeugdzorg elkaar incompetent noemen en verantwoordelijkheden afschuiven helpt daar niet bij. Toch weten we dat de decentralisatie van de jeugdzorg heeft gezorgd voor een cultuur van wantrouwen onder zorgprofessionals. Het was de bedoeling dat de hulp aan kwetsbare kinderen door de verschuiving van rijk naar gemeenten zou verbeteren en zou zorgen voor snellere hulp waarin ‘het kind centraal’ staat.

Dus wat kunnen we als jeugdzorgwerkers wèl doen om het verschil te maken in de oplossingen van de jeugdzorg? Volhouden, moed houden, het krachtig aanspreken van verantwoordelijken met en zonder jeugdigen maar vooral trots uitdragen voor ons vak waar we als jeugdzorgwerker. Daar waar we soms een beetje verbitterd zijn geworden in onze communicatie naar buiten.
En soms: op de barricaden!

Als je denkt dat je te klein ben om verschil te maken, moet je eens proberen te slapen met een mug in je kamer…

Laat je inspireren en informeren op HKC academy waar er SKJ geregistreerde trainingen worden aangeboden https://www.hkcacademy.nl/trainingen/ .

 

Groet,

Nilza Miranda

 

Laat een antwoord achter

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze website gebruikt cookies voor een betere ervaring op onze website. We hopen dat je dat goed vindt. Ja, prima hoor Meer informatie

X